Het Slagkruiserplan (1)

Voor Mia Rosie

Met dank aan Huub en Wilma, voor het meelezen.

Proloog, najaar 1934.

Het was typisch herfstweer. Regen kletterde hard tegen de ramen en een stormachtige wind waaide de laatste bladeren van de kastanjebomen die het statige pand omringden. Het licht in de kamer was al aan hoewel het net drie uur was en de man, die achter de schrijftafel zat, had zelfs de bureaulamp aangedaan. Deze wierp een scherp wit schijnsel op het volgeschreven blad papier dat voor hem lag.

De man met het scherp gesneden gelaat en met de wat haakse neus las de brief die hij net beëindigd had, nog een keer door, knikte nadenkend en met gefronste wenkbrauwen voor zich uit dat het zo goed was en schroefde de dop van zijn vulpen. Hij ondertekende de brief met een paar nijdige halen, nam vervolgens een vloeistempel en droogde de inkt zorgvuldig.

Hij legde de brief in de bovenste la van zijn bureau. Daarna sloot hij de la zorgvuldig af, hoewel hij helemaal niet van plan was om het vertrek te verlaten. Maar, de brief was dan ook meer dan strikt geheim. Er waren slechts twee mensen op de hoogte van die brief. Het zou voor beiden het einde betekenen als ook maar iemand een glimp van de brief zou opvangen. Sterker, er mocht zelfs niemand een idee krijgen dat die brief bestond.

Het zou alles wat zij beiden de laatste jaren zo zorgvuldig hadden opgebouwd, met één slag teniet doen. In één keer zouden al hun ideeën en al hun idealen worden  vernietigd. Het uitlekken van het bestaan van de brief zou voor hen beiden kunnen leiden tot gevangenisstraf, of erger. En geen geringe gevangenisstraf, dacht hij grimmig. Sterker, niet alleen zou het onvoorwaardelijke gevangenisstraf kunnen betekenen, daar was hij ondertussen wel zeker van, maar misschien kon het zelfs lijden tot de doodstraf. Die straf werd dan wel niet meer voltrokken, maar ze was ook niet geschrapt uit de wetboeken en voor de zaken die hij in de brief had voorgesteld natuurlijk helemaal niet. Nu hij dan toch zover was, “nu de teerling eenmaal was geworpen”, dacht hij, was hij toch wel wat trots op zichzelf omdat hij het aan had gedurfd, nee de grote moed had gehad en zo’n duidelijke brief had geschreven en ondertekend. Maar nu hij, mede uit naam van hem, zo ver was dat hij deze actie had genomen en de gedachte, nu alweer een maand of wat geleden die bij hen tweeën was gaan leven, had geconcretiseerd, voelde hij toch opeens een vaag en  onderhuids soort berouw. Nee, berouw, nee, dat was het juiste woord ook niet, maar een gevoel dat hij zich met die actie, nee hen beiden natuurlijk, bewust weg had gewerkt uit deze maatschappij en daardoor ook had geïsoleerd uit de samenleving.

Maar ook voelde hij iets van wroeging, want dat wat hij nu op het punt stond te doen, druiste helemaal in tegen de leer van zijn geloof. Dat geloof, en in het bijzonder de verkondigers van dat geloof, hadden hem zijn hele leven ingeprent dat de handeling die hij zojuist had verricht en die hij enkel nog moest gaan afmaken om de zaak af te ronden, fel indruiste tegen de leer van de kerk.

Maar, het was nu in het belang van hún geloof, van hún gedachtengoed en waar zij en hun duizenden, misschien, nee wel zeker, tienduizenden volgelingen voor stonden. Het was voor de goede en de grote zaak, die zaak die ze nu al jaren zo vol enthousiasme dienden, de zaak die hen naar de top zou brengen in het naderende conflict. Dat conflict kon en mocht niet meer uitblijven, en zou ook niet meer uitblijven, daar waren de tekenen te duidelijk voor. Ondanks de onschuldige jonge levens die het zou kosten. Het zou de samenleving uiteindelijk reinigen en op het juiste pad brengen. Een pad dat al decennia door de leiders van die samenleving verlaten was.

Hij nam de telefoon en draaide een kort nummer. Een nasale stem aan de andere kant nam op.

‘De brief is af’, zei hij. ‘Wil je hem nog eens lezen?’ Hij luisterde en verbrak de verbinding. Hij ontsloot de bureaulade, haalde brief tevoorschijn en vouwde die zorgvuldig op en stak haar in een blanco envelop en verzegelde haar. Hij had het adres reeds ingevuld.

Hij nam weer de telefoon en even later kwam een man in een leren motor pak de deur van zijn bureau binnen. De man gaf de brief aan hem. De motorrijder keek naar het adres, keek even verwonderd naar de man achter het bureau, maar stak, zonder commentaar of vragen, de brief in zijn brieventas en verliet, klotsend op zijn zware laarzen, het vertrek.

De man achter het bureau zuchtte diep en leunde achterover in zijn bureaustoel en merkte dat zijn handen trilden.